Showtime’s over…

In 2007 hadden Tim Afschrift en ikzelf waarschijnlijk nooit gedacht dat we samen met een groep vrienden zouden spelen in een uitverkochte theaterzaal. Toch is dit reeds de tweede keer dat we dit voor elkaar krijgen. Mensen vragen soms, waarom doen jullie dit niet elk jaar? Wel ja, als je kijkt welke voorbereiding wij treffen voor een dergelijke show, dan zal je wel begrijpen dat we een jaartje nodig hebben om te bekomen en om nog eens bezig te zijn met het doel van de club: goochelclub zijn.

Alles begint ruim een jaar op voorhand, waarbij we kijken wanneer we precies gaan optreden. Deze keer hebben we lang getwijfeld of 2 voorstellingen gingen geven, of slechts 1. Uiteindelijk hebben we beslist om er opnieuw maar 1 te doen, want de meesten zijn uitgeput na zo’n voorstelling. Vervolgens begint het echte voorbereidingswerk.

Gent, in een vergaderzaaltje waar niemand ons kan storen of vinden. 4 leden van het Magisch Verbond zitten er samen om te brainstormen. Wat wordt het thema waar we rond willen werken? Een aantal ideeën komen naar boven, eerste verhaallijnen worden geschreven, geschrapt, aangepast om uiteindelijk te komen tot het thema voor 2015: dromen. Maar we willen verder gaan dan dromen, en kiezen uiteindelijk voor: ontsnappen uit een droom: Dreamscapes.

Volgende bijeenkomst van de club wordt alles uit de doeken gedaan en wordt iedereen warm gemaakt voor het nieuwe thema. En dan kunnen we beginnen zoeken naar acts. Wie wil optreden, wie heeft al een idee? Hoe past het in het thema? Of past het eerder in het verhaal?

In de eerste 4 maanden van 2015 is iedereen verplicht om zijn act (of wat hij dan al heeft) eens te brengen. Mochten we jullie beelden van dan kunnen tonen, en wat iedereen uiteindelijk heeft gebracht, dan zouden sommigen nogal serieus schrikken. Ik hoef het niet ver te zoeken. Mijn act was er oorspronkelijk eentje met citroenen. Citroenen zijn uiteindelijk touwen geworden. En ik heb er nog altijd geen spijt van. Mijn doel was om een truc te brengen uit een klassiek goochelboek. Het is een truc geworden (of toch een deel van mijn act) uit hetzelfde boek als dat van de citroenen. Daarom is dergelijke oefening zeer belangrijk. Je wordt er al onmiddellijk geconfronteerd met hoe vlot je act gaat, wat mogelijke reacties zijn en hoe het overkomt. Het was ook de start om acts te gaan bijsturen, aanpassen. En dat is voor een stuk de kracht van de club, waarbij we ons eigen aan de kant zetten om een ander zijn act vooruit te helpen.

Tussen het brengen van de acts door, werden ook de werkgroepen opgestart. Want een show is meer dan je nummer alleen. Hoe gaat het verhaal concreet in elkaar zitten, hoe gaat het decor worden, wat zal het groepsnummer zijn… Veel zaken die we in kleinere groepjes aanpakten en dan het resultaat meedeelden aan de volledige groep tijdens een van de vergaderingen. Zelf heb ik met Bob Debrouwere en Floris Vandamme helpen schrijven, in Gent op een terras, aan het verhaal. Van ons oorspronkelijk idee blijft er niet veel meer over. Maar dat is het voordeel van tijdig te beginnen. Zo kunnen we bijsturen waar nodig.

Het groepsnummer hebben we dan weer geschreven op een zwoele avond in Aalter. Samen met Simon en Mark hadden we er afgesproken met de choreografe van Euterpe. Een eerste idee was er al van Mark. We keken naar de oorspronkelijke versie van de musical Phantom of the Opera, en pasten het nummer aan, aan onze ideeën. Daar kwamen ook de droombewakers tot leven. Want zo konden we de capes van het groepsnummer laten terugkeren in andere acts en ook tussen de acts. Mark monteerde een versie van het nummer in elkaar en het uitschrijven van het volledige nummer door ons en Nancy kon beginnen.

Tegen begin augustus moest iedereen een eerste draaiboek af hebben van wat er allemaal ging gebeuren op scène tijdens zijn act. Dit document, samen met het personageontwikkelingsdocument moest je meehebben op voorbereidingsweekend. Ja, je leest het goed: voorbereidingsweekend. Een weekend die (bijna) volledig in het teken staat van de show. Overdag werd er hard gewerkt in kleinere groepjes aan de acts en ’s avonds was er dan tijd voor ontspanning. Ook Nancy kwam langs om het groepsnummer in te studeren. Ooh wat waren er veel die het dan al niet meer zagen zitten om te dansen. Dit was zoveel moeilijker dan 2 jaar terug. Maar we beten samen door. En elk moment dat er vrij was, was er wel 1 (of meerdere goochelaars) bezig met zijn pasjes te herhalen. Ze moesten het thuis soms eens allemaal weten. Er werd niet alleen tijd besteed aan de act, maar ook aan je personage. Wie was je op scène, wat kwam je er doen? Wat is de geschiedenis van je personage? Een workshop die voor sommigen nieuw was, maar waar heel wat artiesten iets uit gehaald hebben om zo hun act bij te sturen in de goeie richting.

Eenmaal terug van het voorbereidingsweekend wisten we allemaal al dat de show volledig uitverkocht was. De stress begon te stijgen. 2 extra vergaderingen in augustus dienden om de acts bij te sturen, decorelementen bij te werken, draaiboeken af te werken… Drukke, stressvolle vergaderingen.

September stond dan weer helemaal in het teken van dansrepetities met onze partners in Tielt. Het groepsnummer kreeg een heel andere dynamiek. Het was leuk om eens niet met een denkbeeldige partner te dansen, maar effectief iemand vast te hebben. En ook de reacties van onze danspartners op de kleine effectjes was deugddoend.

De laatste 2 woensdagen voor het optreden zelf hadden we onze eerste podiumrepetities. Alles begon zijn definitieve vorm te krijgen. Foutjes werden nog bijgestuurd en de intro en outro werden geoefend. De laatste woensdag hebben we dan ook voor de repetitie het decor helemaal opgesteld. Een eerste versie was niet zo ideaal, maar we zouden geen goochelaars zijn mochten we geen trucjes weten om alles in orde te krijgen. En we waren best trots op het resultaat.

Vrijdagavond werden alle lichtstanden in de computer van de techniekers gestoken. Een hels karwei! Bedankt aan Laurens en Luc om dit voor elkaar te brengen. We hadden maar liefst 97 verschillende lichtstanden in onze show!

Zaterdagmorgen werden we allemaal om 8u verwacht in de zaal. Een paar nummers werden nog eens geoefend en tegen 13u was iedereen klaar voor de generale repetitie. De mensen van SartoTV waren ondertussen ook al aangekomen om de show eens te bekijken. Eigenlijk was ik best wel zenuwachtig. Toen ik merkte dat alles redelijk vlot verliep verdwenen de zenuwen wat. Tot ik natuurlijk zelf op het podium lag. Technisch gezien was mijn act niet goed. Maar je weet wat ze zeggen, een slechte generale is een goeie voorstelling!

Na de generale hebben Tim A, Tim B, Bart en ik nog een aantal keer de intro geoefend. Ik weet niet hoeveel keer we de zaal op en af hebben gelopen. Waarschijnlijk meer dan 10 keer. Ook de outro werd nog eens geoefend. Het was leuk om eindelijk alles samen te zien komen. En dan moesten we ons klaar gaan maken om tegen 19.45u aan de deur te gaan staan.

Vreemd om daar met een masker aan te staan en niets te mogen zeggen. Je voelde de spanning bij sommige toeschouwers toen ze ons zagen staan. Iedereen kreeg een balpen en de toegangskaarten werden verzameld. Ik kan jullie alvast zeggen dat we hier niet mee ‘gefoefeld’ hebben. De loting van de vrijwilligers gebeurde echt at random!

En toen klonk de begintune. Proberen voor ons te kijken, ons evenwicht niet te verliezen en gelijk te lopen met Bart… We waren vertrokken. Geen voeten in het gezicht van de dansers (zoals op de generale), en een doek dat vlot open ging. Dreamscapes was eindelijk begonnen.

In het eerste deel was ik samen met Tim A en Tim B droombewaker. Dat zorgde er wel voor dat we geen tijd hadden om zelf zenuwachtig te worden, of om anderen zenuwachtig te maken. Ik was blij toen ik zag dat alle acts vlot verliepen. En het deed me enorm veel deugd om de artiesten na hun act, meer dan voldaan naar de kleedkamer te gaan. Zij waren alvast goed begonnen. Na de pauze was het aan ons.

En misschien waren we wel allemaal het zenuwachtigst voor dat groepsnummer na de pauze. Hier en daar liep er iemand niet in de maat, maar het was toch zeer leuk om daar allemaal samen iets te brengen. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de beelden!

Als allerlaatste was het dan aan mezelf. Net voor het opgaan nog even een schouderklopje van Tim A, en ik kon vertrekken. Ik heb genoten van mijn 7 minuten op scène. Een act die een hele weg heeft afgelegd.

Bij de outro is het jammer genoeg even fout gelopen (letterlijk) tussen Floris en Tim A. Ze zijn recht tegen elkaar aangelopen, but the show must go on. Zelf heb ik er niets van gemerkt, want ik moest volledig veranderen van kledij om in cluboutfit te kunnen groeten. Het applaus was er en de voldoening was er zeker.

In al die jaren hebben we waarschijnlijk nog nooit zoveel bedrijvigheid gezien van alle leden. Decorploeg, muziekmixers, draaiboekanalisten, reclameploeg… Top wat we allemaal samen hebben bereikt! We did it once more! Volgende maand nog evaluatie en dan een jaartje rust. En wat de volgende show zal zijn, tja… dat weten op dit moment zelf nog niet 😉

 

Tom

Gepost op 25 oktober 2015 om 16:06 door Tom Talloen